Het valt ons op dat Jorunn de laatste tijd al een grote meid geworden is en geen babietje meer. Zo heeft ze op haar 11-maand dag een paar stapjes alleen gezet richting papa. Dat experiment heeft ze wel nog niet herhaald. Langs de zetel stappen gaat al heel snel. Wanneer ze uit bed komt, zeggen we altijd dada tutje, en dat kan Jorunn ook al zeggen. Wanneer ze iets doet wat niet mag steekt ze haar ‘pas op’ vingertje in de lucht, en wanneer ze ergens overgegeven heeft komt ze het ‘zeggen’. En ze kan een heel boos gezicht trekken als ze haar zin niet krijgt. Ook blijkt vaak dat ze begrijpt wat wij zeggen, of het nu tegen haar is of tegen elkaar. We gaan moeten beginnen oppassen met wat we zeggen, hihi