Vrijdag was Jorunn boven aan het spelen toen ik hun kleerkast aan het opruimen was, tot ze plots Bumbalu kwam vragen aan mij. Ze was met haar knuffel aan het spelen geweest en vond hem niet meer terug. We hebben gezocht maar niets gevonden… het hele weekend lang. Gelukkig hebben we er zo 2, want het is haar troostknuffel ‘s nachts. Tot ik zondagavond een klein koffertje dat in haar boekenkast staat openmaak… Jaja, daar lag Bumbalu te slapen Eind goed al goed. En zo is bewezen dat knuffels echt op de kleinste onmogelijkste plaatsen kunnen verdwijnen (en gelukkig weer tevoorschijn komen)!

Jorunn is trouwens ook al een kleine deugeniet geworden. We hebben al ontdekt dat ze kan liegen: “Jorunn, heb jij kaka gedaan in je pamper?” “Nee” “Wat ruik ik hier dan?” “Mati” (= Marit)… Vandaag heeft ze haar benen volgetekend met rode stift terwijl ik Marit in bed ging steken (en ik dacht dat ze die stiften niet wist liggen). Foto’s als bewijs van deze artistieke bevlieging volgen nog! En ze heeft ook al stiekem een koek uit de keukenkast genomen, we gaan die eens op slot moeten doen!

Maar ze kan ook heel braaf zijn. Dan zit ze lief in de zetel naar de CD van Bumba te luisteren. Of helpt ze mij met het wassen en tellen van de aardappelen. Ik zal dat eens moeten doen met erwtjes, hihi. Wat ze nu het liefste doet is boekjes lezen, buiten spelen met water of zand (maar voor water wordt het nu al wat te fris), wandelen, bellen blazen, tekenen (visjes, hartjes en regen), haar zus knuffelen of platduwen, alles uithalen, de blokjes sorteren op vorm (we hebben eens over de vormen geleerd en sindsdien vindt ze dat leuk om te doen) en op een rijtje leggen,… . Ze kent al de kleuren rood, blauw, geel en roze en telt tot 3. Ze heeft eens gezegd dat ze 6 blokjes op een rij gelegd had en dat waren er inderdaad 6, maar ik denk dat dat toeval zal geweest zijn. We zijn heel fier op onze grote meid hoor!