Marit heeft een zaagweek achter de rug, ze kan er niet tegen dat ik even niet naar haar kijk of met haar bezig ben. Maar ze is ook heel veel nieuwe zaken aan het leren, dus het sprongetje in haar ontwikkeling zal bijna achter de rug zijn. Gisteren heeft ze ons even doen schrikken, ze was plots aan het manken en aan het gillen van de pijn. Omdat ze zo overstuur en moe was hebben we haar even in bed gelegd en na een verkwikkend dutje was er niets meer te merken van pijn aan haar voetje. Ze zal het waarschijnlijk omgeslaan hebben.

Wat niet zo leuk is, is dat ze mij en Jorunn al een paar keer gebeten heeft. Het is nogal een hevige meid, en als ze boos is dan is ze ook extreem boos. Maar ze kan ook extreem lief zijn en veel knuffels geven, dus dat maakt veel goed