Marit en mama zitten naast elkaar aan tafel. Marit zucht en mama zegt: “Ja Marit, het leven is hard he”. Waarop Marit antwoordt: “Neen mama, jouw boterham is hard”. Mama was namelijk een toast aan het eten…

Deze avond, tijdens het tandenpoetsen, had Guy Swennen het in het journaal over gratis testamenten. Jorunn ziet dat onze aandacht even naar de tv gaat en dat leidt tot de volgende conversatie.

Jorunn: “Mama, wat is er?”
Nele: “Het gaat over testamenten die misschien gratis worden.”
Jorunn: “Dat wist ik al hoor mama, Anubis had me dat al verteld.”

Het langverwachte avondje was eindelijk aangebroken, en Marit al lang op voorhand voorbereid: de tut gaat in de schoen voor Sinterklaas! Ze heeft nog geprobeerd om ze toch terug mee naar boven te nemen, toen dat niet lukte heeft ze even heel intensief er op gezogen en ze dan toch in haar schoentje gelegd. Ze was die avond zo moe dat de nacht zonder problemen verliep en de geschenkjes maakten veel goed. De avonden die volgden had ze wel wat meer last om in te slapen, maar al bij al is het beter verlopen dan we verwacht hadden . Proficiat Marit!

Jorunn vertelde ons vandaag dat ze op Halloween al eens graag pompierenbloed drinkt… Ze zijn gewaarschuwd hier in’t begin van de straat

Vrijdag hebben Jorunn en Marit voor de eerste keer een bezoekje gebracht aan de tandarts. Jorunn had 10/10 en ‘doe zo verder’. Marit ontbreekt nog altijd een melksnijtandje, dat zal niet meer komen maar voorlopig moeten we ons daar geen zorgen over maken. Wanneer de echte tanden tevoorschijn gaan komen moeten we eens een foto van haar gebit laten maken om te zien of er een definitieve tand zit of niet. Marit kreeg ook nog een opmerking van de tandarts: geen tutje meer! Vanaf nu krijgt ze haar tutje alleen nog in bed, en ze gaat ze aan de Sint geven. AL haar tutjes, voegt Jorunn daar nog aan toe Ze is de voorbije dagen alvast lastiger geweest en heeft er vaak naar gevraagd. Het gaat hier nog spannend worden rond 5 december…

Vandaag is papa jarig, en dat hebben we zondag gevierd…

De foto rechtsboven is eindelijk eens bijgewerkt geraakt en de pagina’s van Jorunn en Marit ook…

Donderdagavond, we zitten met ons viertjes aan de tafel te eten en Jorunn vertelt een beetje over wat er vandaag op school is gebeurd…

papa: “Ken je al enkele kindjes die bij je in de klas zitten?”
Jorunn: “Neen… er is een kindje die Hamburger noemt.”
mama: “Bedoel je Amber?”
Jorunn: “Ja mama, Amber.”
papa: “Is zij een vriendje van jou?”
Jorunn: “Neen, papa, Hamburger heeft geen vriendjes!”

Het was vandaag een dag waar we al even naar uitgekeken hadden. Jorunn naar de tweede kleuterklas en de allereerste schooldag van Marit. Toch verliep deze dag eerder anders dan we hadden verwacht…

Toen de kindjes vorige week op vakantie naar zee waren bij oma en peter, was Marit van een of ander speeltuig gevallen en had daarbij haar voet bezeerd. Gisteren, toen de twee kapoenen terug thuis waren, bleek het nog niet echt veel beter te gaan. Dus snel even een afspraak gemaakt bij de dokter en we mochten diezelfde avond nog langsgaan. Omdat het niet duidelijk was wat er aan de hand, of voet in dit geval, was, kregen we het advies om er mee naar het ziekenhuis te gaan… Dus vandaag mocht Marit het ziekenhuis ontdekken in plaats de school. We zijn deze morgen wel even naar het klasje geweest en dat zag er erg leuk uit. Marit zag het helemaal zitten bij juf Maaike en haar klasje vol speelgoed

In het ziekenhuis bleek vervolgens dat er niks gebroken of gescheurd was. Wat er dan wel mis was konden ze me echter niet zeggen. Beetje omgeslagen misschien? Feit is wel dat Marit er erg veel pijn van heeft en ze bijzonder veel moeite doet om niet op haar rechtervoet te moeten steunen…

Jorunn kwam thuis met een overschot aan energie. Met veel getater over wat er allemaal gebeurd was bij juf Annik en vol goeie moed voor morgen, hebben we haar met veel moeite iets na bedtijd kunnen overtuigen om toch maar te gaan slapen. Ze ziet het helemaal zitten

De kindjes zijn een weekje op vakantie bij oma en peter aan zee… Het zal hier stillekes zijn. En we gaan ze stiekem ook heel erg missen, dat weet ik nu al!

Foto’s volgen ongetwijfeld nog