"Amai papa, die meneer is precies écht boos hé"

Marit ligt in bed. Slapen doet ze nog niet, neen, liever zegt ze nog een paar keer haar nieuwjaarsbrief op en zingt ze enkele klassiekers. Naast een kleine bloemlezing uit het beste van K3, Piet Piraat en Samson kwam vanavond ook het andere Vlaamse lied aan bod, zij het soms in een ietwat aangepaste versie: 

Drink rode wijn, 
dan vergeet je… lalalalaaaaa…
Drink rode wijn…
dan vergeet je om naar huis te ga-aaaan!

Dat zal ze wel van de mama hebben

We merkten enkele maanden geleden al dat onze twee kleuters gemakkelijker in slaap vallen als ze niet op hetzelfde moment naar bed moeten. Daarom mag Jorunn, in haar hoedanigheid van grootste kindje, elke avond een klein uurtje langer opblijven dan Marit. In die tijd houdt ze zich meestal rustig bezig met kleuren, een boekje lezen, een filmpje kijken of nog een beetje spelen. Wie dacht dat dat nog altijd op aloude ambachtelijke wijze werd gedaan, komt bedrogen uit; haar nieuwe beste vriendje op dat moment is de iPad. Buiten het feit dat ze nog niet kan lezen wat er op sommige knopjes staat, kan ze er verbazingwekkend goed mee overweg.

Het afgelopen weekend was één groot feest, want Jorunn was jarig. Onze grootste kleine meid werd zaterdag vijf jaar en haar feestje begon al heel vroeg die dag, toen ze vanuit haar bed ontdekte dat er overal vlaggetjes waren opgehangen. Samen met Marit kwam ze stilletjes op de gang piepen om daar te ontdekken dat er, tussen alle ballonnen, een troon voor haar klaar stond. Op die troon lagen twee pakjes en een kaartje. Twijfelend kwam ze in de slaapkamer van mama en papa vragen of ze de pakjes al open mocht maken… Dat ze dat eerst ging vragen, hadden we nu eens niet verwacht
De rest van de zaterdag werd gevuld met gaan spelen bij oma en peter, kado's krijgen, kaarsjes uitblazen, taart eten, kado's krijgen, thuis spelen en kado's krijgen.

Gisterenvoormiddag ging Jorunn samen met mij nog snel even naar de winkel om Kidibul, want een verjaardag zonder "champagne", dat kon toch niet zijn hé. De autorit was er eentje vol van vragen. Waarom de Sint door de schoorsteen kwam, wat een radiozender eigenlijk is, waarom je in de winkel spaarpuntjes krijgt, wat het nut is van een versnellingspook (hilariteit alom omdat ze eerst dacht dat het om een versnellingsspook ging)… kortom, ze is behoorlijk benieuwd naar wat er allemaal schuilgaat achter de mysterieuze dingen van de grotemensenwereld. Dat belooft voor de komende jaren…
In de namiddag kregen we bezoek van Michael, Hannes, Kasper en hun mama's en papa's. Een gezellig drukke namiddag volgde. Het geplande bezoek aan de Sint, werd in stilzwijgen afgeschaft, want de overvloedige aanwezigheid van lekkers en kado's bij ons thuis zou geen onderbreking dulden.

Als afsluiter van het feestweekend kregen we nog een verrassingsbezoek van tante Evy en nonkel Erik. Zij kwamen bijna recht van de kust en hadden een erg groot en zwaar pak voor Jorunn meegebracht. Daarin zat een echt drumstel. De kindjes waren uiteraard in de wolken, en wij ouders beginnen ons al behoorlijk zorgen te maken over de weerbaarheid van ieders trommelvliezen hier in huis

Vandaag staat er nog een verjaardagsfeestje in de klas op het programma. Iets waar Jorunn al héél erg lang naar uitgekeken heeft. Vandaag zal ze, nog meer dan de vorige twee dagen, stralen van geluk.

Ik ben trots op mijn kleine meid van vijf jaar.

Vandaag wordt onze grootste kleine kapoen vijf. Proficiat Jorunn!

Deze namiddag kwam Marit van school met een grote glimlach op haar gezicht én op haar duim. Juf Elke vond dat onze kleinste spruit vandaag een flinke meid was geweest in de klas en beloonde haar met deze 'dikke duim'. Ik hoef er niet bij te zeggen dat daar ook een fiere papa bij hoort zeker?

Deze morgen spuwde Jorunn haar melk terug uit op tafel. Ze begreep zelf niet zo goed wat er aan het gebeuren was, want ze dacht eigenlijk dat ze haar tanden stond te poetsen. Dat ze deze morgen niet al te goed wakker was, zal wel iets te maken hebben met het verjaardagsfeestje van neefje Hannes gisteren

Kleine Marit was deze avond snel klaar met eten: een frietje of vijf en ons mevrouwtje hield het voor bekeken. Wanneer ze amper een half uur later om een snoepje vroeg, moest ik ze dan ook in zekere mate teleurstellen: kindjes die hun bordje niet leeg eten, verdienen geen dessertje. En plots was daar de alom gevreesde Maritlip en bleek de woordenschat van onze jongste kapoen dramatisch ingekrompen te zijn…

Op wat wel eens de laatste warme nazomerdag zou kunnen zijn, kregen we bezoek van Charlotte, Camille en hun mama en papa. Het oorspronkelijke plan om de binnenspeeltuin in Erembodegem op te gaan zoeken werd dankzij de stralende zon al snel van tafel geveegd en geruild voor een bezoek aan de speeltuin in het stadspark van Aalst. De drukte daar viel erg goed mee, alleen het melkhuisje en het 'winkeltje' waar ijsjes werden verkocht zaten en stonden bomvol.

De meisjes renden, sprongen, klommen, gleden, vielen, draaiden, waggelbrugden en speelden in het zand terwijl Nele eens alle knopjes aan haar fototoestel probeerde. En daarvan nam ik dan weer foto's; zij het van bedenkelijke kwaliteit, dankzij de zon en de gsm waarmee ze genomen werden…

We zijn nog nooit zo snel op school geweest als deze morgen! Allebei de kapoenen hebben zich haast de longen uit het lijfje gerend om als eerste door de schoolpoort te zijn… Het is eens iets anders dan het gewoonlijke getreuzel