Deze avond in de auto, onderweg van bij oma naar huis.

Marit: "Papa, ik heb daar mooie schaapjes gezien"

Ik: "Ja, ik zag ze ook. Er waren ook kleintjes bij he?"

Marit: "Ja, kalfjes!"

Ik: "Neen, kalfjes zijn kleine koetjes. Kleine schaapjes zijn lammetjes."

Jorunn: "Ja, en kleine paardjes zijn heuveltjes!"

Eerder deze week waren er enkele chiromensen op bezoek geweest in de klas van Jorunn. We hadden haar er al eens over verteld en ze was best wel benieuwd welke spelletjes ze daar allemaal speelden, dus gingen we vandaag even langs op het dorp in Denderleeuw.

Hoewel er een stuk of vijf vriendinnetjes van Jorunn waren, stond ze toch niet te springen om mee te doen. We hebben heel even met haar aan de kant gestaan om te kijken wat er allemaal gebeurde, maar meespelen wou ze niet. Het is te zeggen: ze wou wel, maar alleen als haar kleine zus ook zou blijven… en aangezien kleine zus nog twee jaar moet wachten om bij een jeugdbeweging te mogen, kon dat niet. Tot grote spijt van die laatste trouwens, want zij zou wel gebleven zijn als het van haar afhing

Marit genezen, nu Jorunn ziek

De tweede schooldag en onze kleine Marit is al ziek

Onze meisjes waren opgewekt vandaag. Flink op tijd naar school vertrokken deze morgen en daar blijkbaar meteen ook al een hele leuke dag gehad. Geen tranen aan de schoolpoort, alleen zin om er weer een schooljaar lang in te vliegen en bij de vriendjes en vriendinnetjes te gaan horen hoe hun vakantie verlopen was.

Voor Jorunn is het een grote aanpassing; zij zit nu in het eerste leerjaar. We hadden even gevreesd dat ze weer een tijdje nodig zou hebben om 'los' te komen, maar blijkbaar voelde ze zich meteen op haar gemak in haar klasje. Ze leerde vandaag trouwens al meteen haar eerste woordje: ik. 

Marit zit nu in het tweede kleuterklasje. Haar klas is een container aan de rand van het grasveldje met speeltuigen. Ideaal voor onze kleinste kapoen; ze doet niets liever dan in het gras ravotten, in bomen klimmen en kleine diertjes gadeslaan

Marit: “Papa, kijk, ik heb een peterselietje vier gevonden!”

Onze meiden gaven vandaag het beste van zichzelf op hun schoolfeest. Het bewijs zie je in de onderstaande video's…

Marit was deze avond heel snel stil geworden nadat ze in bed lag. Het was een redelijk drukke dag geweest, dus dat was niet geheel onverwacht. Van de rust maakten Jorunn en ik dankbaar gebruik om al eens enkele lettertjes te oefenen en woordjes te leren lezen. Onze grootste meid blijkt al even erg veel zin te hebben om te lezen en dat kunnen we natuurlijk alleen maar aanmoedigen. Na een dik half uurtje oefenen, was het echter ook voor haar bedtijd en stilletjes stapten we de trap op richting kindjeskamer. Groot was onze verbazing wanneer we daar een leeg bed aantroffen. Marit bleek naar het bureau geslopen te zijn…

Triomfantelijk zat onze kleinste kapoen in mijn bureaustoel. De computer was uit slaapstand gehaald, er waren enkele mij tot vandaag onbekende programma's gestart en de code waaraan ik aan het werken was, bleek uitgebreid met enkele regels in een taal die ik niet (meer) machtig ben. Op de papieren met werkgerelateerde krabbels had ze nog even snel haar opmerkingen genoteerd en hier en daar iets doorstreept.

Het ziet er dus naar uit dat mijn opvolging verzekerd is…

Deze morgen wist Marit me te vertellen dat ik 'haar beste kameraad' ben. De terminologie en de plechtige manier waarop ze me dat verklapte, doet me vermoeden dat ze in het eerste kleuterklasje al druk bezig zijn met het instuderen van het vaderdagversje…

De meisjes hebben er een neefje bij: Frederik!

Een dikke proficiat aan tante Evy en nonkel Erik!