Onderweg in de auto, rijdend tussen de Erembodegemse bietenvelden, roept Marit plots heel enthousiast "papa, kijk, daar staan veel bietels!"

"Maar mama, dat zeg ik toch?", zei Jorunn gisteren eerder lastig tegen Nele toen die haar corrigeerde. 
"Neen Jorunneke, het is 'een hoed'" durfde Nele daar nog tegen in te brengen. Waarop onze grootste spruit gevat antwoordde: "Jaaajaaah nenoet!".

Na de dijskast en het traam hebben we dus nu ook nenoet.

“Sorry, het was een ongelukje“, zei Marit tegen het kevertje dat ze net platgefietst had.

Het kevertje zweeg in alle talen.

Vanavond, bij het aantrekken van de pyjama’s…
Mama: “Vroeger, toen mama klein was, bestond er nog geen computer!”
Papa: “En geen gsm!”
Jorunn: “Maar toen waren er wel draken en dinosaurussen!”

Deze avond, tijdens het tandenpoetsen, had Guy Swennen het in het journaal over gratis testamenten. Jorunn ziet dat onze aandacht even naar de tv gaat en dat leidt tot de volgende conversatie.

Jorunn: “Mama, wat is er?”
Nele: “Het gaat over testamenten die misschien gratis worden.”
Jorunn: “Dat wist ik al hoor mama, Anubis had me dat al verteld.”

Jorunn vertelde ons vandaag dat ze op Halloween al eens graag pompierenbloed drinkt… Ze zijn gewaarschuwd hier in’t begin van de straat

Donderdagavond, we zitten met ons viertjes aan de tafel te eten en Jorunn vertelt een beetje over wat er vandaag op school is gebeurd…

papa: “Ken je al enkele kindjes die bij je in de klas zitten?”
Jorunn: “Neen… er is een kindje die Hamburger noemt.”
mama: “Bedoel je Amber?”
Jorunn: “Ja mama, Amber.”
papa: “Is zij een vriendje van jou?”
Jorunn: “Neen, papa, Hamburger heeft geen vriendjes!”

We gaan hier stilaan een aparte categorie in het leven moeten roepen om Marits citaten in te bundelen, want hier komt er nog eentje!

Deze avond, tijdens het eten, richtte ze haar rietje in de richting van haar grote zus en onder begeleiding van enkele soepele zwaaibewegingen zei ze: “Okus pokus patsj, ik wou dat jij een kaka was!”

Onnodig om te vermelden dat dat enige hilariteit teweeg bracht bij Jorunn en dat er alweer een smakelijk onderwerp voor bij het eten aangesneden was…

Deze morgen kwam Marit naast me zitten in de zetel en zei ze “Wakker worden papa, het is zomer!“.
Ik had er eerlijk gezegd niet bij stilgestaan dat ik al zo lang in de zetel zat

Zaterdagmorgen, de perzik die de dag voordien met Jorunn mee naar school was, ligt op het aanrecht…

papa: ‘Jorunn, heb je gisteren je fruitje niet opgegeten op school?’
Jorunn: ‘Neen papa, daar was geen tijd meer voor!’