Nu mama aan het werk is, is mijn vrije dinsdag tot volledige papadag gepromoveerd. Onze twee kapoenen een hele dag bezighouden is niet altijd een even simpele klus. De dag begon al veel te vroeg voor beide rakkers en in plaats van nog even te slapen, wilden ze meteen uit bed en gaan spelen. Het beetje minder slaap zorgde echter voor een stevig ochtendhumeur en deze voormiddag waren ze dan ook allebei een beetje aan de stoute kant. Maritje zat zelfs nog voor de middag opnieuw in bed.

In de namiddag, na een telefoontje van mama, ging alles weer stukken beter. Terwijl Marit nog lag te slapen, maakten Jorunn en ik een Lola aankleedpop. Van zodra de kleinste spruit dan wakker was, hebben we een wandelingetje gemaakt naar de bank, het station en het parkje. Na de fruitjes zijn we dan nog even tot aan de Delhaize geweest en toen we daarvan terug thuis waren, was mama er al.

Marit heeft de laatste weken al veel woordjes geleerd: bal, banaan (baa), bumbalu (boe), boom. Ze zit aan de letter B van het alfabet denk ik

Door Jorunn haar woede-aanvallen heeft ze soms ook kuren maar ze is nog snel af te leiden, gelukkig maar. Het is nogal een wildebrok in alles wat ze doet. Elke dag heeft ze wel weer een bluts en een buil en meestal vindt ze het niet eens erg. Ze doet ook niets liever dan buiten op ontdekking gaan. En probeert spinnetjes te pakken om aan mama te geven! Lief he…

Tandje 6 is er ondertussen ook door, zomaar ineens!

Tegenwoordig is het standaard antwoord op elke vraag: “nee”. Nadien bedenkt ze zich soms wel en dan is ze boos. We hebben deze week ook al mogen genieten van de eerste woede-aanvallen van Jorunn: minutenlang gillen om te gillen en op de grond liggen rollen. Het enige wat je dan kan doen is negeren, ze hoort toch niet wat je zegt. Als ik het op tijd zie aankomen ‘mag’ ze even in de hoek staan om af te koelen voor ze oververhit raakt

Maar meestal is het een lieveke hoor. Ze babbelt de hele dag door en ze verbaast ons regelmatig met haar kennis of woordenschat. Daarnet nog, toen ze in bed lagen: “Marit, waar ben je nou?” (mét Hollands accent )

Ze gaat al heel flink op het potje, ik denk dat er nog zo’n 2 ongelukjes per dag zijn, meestal als ze te geconcentreerd bezig is.

De laatste dagen kan ze op de koer spelen omdat het zo’n mooi weer is, maar er zijn daar ook vliegen en bijen. Blijkbaar is ze ineens bang van alles dat klein is en beweegt en zoemt. “Ik kijk niet naar de bij” zegt ze dan. Dan zal ook wel weer overgaan zeker?

Marit heeft een zaagweek achter de rug, ze kan er niet tegen dat ik even niet naar haar kijk of met haar bezig ben. Maar ze is ook heel veel nieuwe zaken aan het leren, dus het sprongetje in haar ontwikkeling zal bijna achter de rug zijn. Gisteren heeft ze ons even doen schrikken, ze was plots aan het manken en aan het gillen van de pijn. Omdat ze zo overstuur en moe was hebben we haar even in bed gelegd en na een verkwikkend dutje was er niets meer te merken van pijn aan haar voetje. Ze zal het waarschijnlijk omgeslaan hebben.

Wat niet zo leuk is, is dat ze mij en Jorunn al een paar keer gebeten heeft. Het is nogal een hevige meid, en als ze boos is dan is ze ook extreem boos. Maar ze kan ook extreem lief zijn en veel knuffels geven, dus dat maakt veel goed