Vandaag is papa jarig, en dat hebben we zondag gevierd…

We gaan hier stilaan een aparte categorie in het leven moeten roepen om Marits citaten in te bundelen, want hier komt er nog eentje!

Deze avond, tijdens het eten, richtte ze haar rietje in de richting van haar grote zus en onder begeleiding van enkele soepele zwaaibewegingen zei ze: “Okus pokus patsj, ik wou dat jij een kaka was!”

Onnodig om te vermelden dat dat enige hilariteit teweeg bracht bij Jorunn en dat er alweer een smakelijk onderwerp voor bij het eten aangesneden was…

Zaterdagmorgen, de perzik die de dag voordien met Jorunn mee naar school was, ligt op het aanrecht…

papa: ‘Jorunn, heb je gisteren je fruitje niet opgegeten op school?’
Jorunn: ‘Neen papa, daar was geen tijd meer voor!’

De kindjes genieten ervan om eindelijk hele dagen buiten te kunnen spelen. Zo zijn we donderdag - na een omwegje langs de post - naar de speeltuin gewandeld waar de zusjes zich uitgeleefd hebben door vooral van het ene naar het andere speeltuig te lopen. Ook het speelgoed van andere kindjes kon hen wel bekoren. Vrijdag zijn we papa op zijn werk gaan bezoeken, en Jorunn heeft daar ook haar eerste boekentasje gekozen! Het is een blauw-oranje met Samson en Gert er op geworden.
Vandaag waren we uitgenodigd op een barbecue bij oma en peter en ondanks de hitte deden ze niets liever dan rondcrossen. Op de terugweg naar huis vielen ze in slaap in de auto en zijn thuis gewoon verder blijven slapen. Daar konden we van profiteren om ondertussen het zwembad op te zetten, zodat ze na het dutje een verfrissende duik konden nemen.
Voor het slapengaan nog snel even beide bedjes van een muggennet voorzien, want Marit stond vol muggenbeten (19!) van vorige nacht. Hopelijk helpt dat en kunnen we allemaal de komende nacht nog eens zonder onderbrekingen doorslapen…

Vandaag heeft Jorunn voor de eerste keer zelf een boke met choco gesmeerd!

Het vele zalfjes inmasseren heeft dan toch iets uitgedaan, want Marit wordt ’s nachts niet meer wakker van de jeuk en ook overdag heeft ze geen kronkel-aanvallen meer. De eczeemplekjes zijn er nog maar zijn al veel verminderd. Haar velletje voelt alweer wat egaler aan. Tegen haar verjaardag zal het helemaal in orde zijn (anders moesten we nog eens terug gaan bij de dokter). De laatste dagen is ze weer ferm haar stappen aan het oefenen, ze durft de wijde kamer in te stappen zonder dat ze direct iets heeft waartegen ze kan steunen. Of ze loopt eens van de speeltafel naar de zetel (zo’n 2 meter). Gisteren heeft ze voor de eerste keer zelf yoghurt uit een kommetje gelepeld en dan ook in haar mondje gekregen. En plots is ze geen baby meer…