Het vele zalfjes inmasseren heeft dan toch iets uitgedaan, want Marit wordt ‘s nachts niet meer wakker van de jeuk en ook overdag heeft ze geen kronkel-aanvallen meer. De eczeemplekjes zijn er nog maar zijn al veel verminderd. Haar velletje voelt alweer wat egaler aan. Tegen haar verjaardag zal het helemaal in orde zijn (anders moesten we nog eens terug gaan bij de dokter). De laatste dagen is ze weer ferm haar stappen aan het oefenen, ze durft de wijde kamer in te stappen zonder dat ze direct iets heeft waartegen ze kan steunen. Of ze loopt eens van de speeltafel naar de zetel (zo’n 2 meter). Gisteren heeft ze voor de eerste keer zelf yoghurt uit een kommetje gelepeld en dan ook in haar mondje gekregen. En plots is ze geen baby meer…

Marit is 11 maand geworden en heeft op korte tijd veel geleerd! Zo kan ze al flink in haar handjes klappen, zegt ze papa, mama en gedaan, begint ze te krabbelen met een potlood, en ze heeft leren stappen! Op kerstavond zette ze al een wankel pasje naar papa toe, maar nu zijn het al 2 of 3 stapjes weg van de zetel. Sinds 1 januari kan ze ook iets nieuws: doorslapen . De wens van mama en papa voor het nieuwe jaar is alvast uitgekomen!

Marit heeft ondertussen 3 tandjes, slaapt eindelijk door, stapt flink langs de zetel of het park en kan heel lief ‘dada’ zeggen en zwaaien met haar handje. ‘Papa’ zegt ze ook al, ‘mama’ alleen als ze weent.

Dit weekend heeft Jorunn haar eerste stapjes alleen gezet! Voordien deed ze al eens een onzeker pasje op een onbewaakt moment, maar nu heeft ze het echt ontdekt. Met een fiere blik loopt ze de halve living door!

Het valt ons op dat Jorunn de laatste tijd al een grote meid geworden is en geen babietje meer. Zo heeft ze op haar 11-maand dag een paar stapjes alleen gezet richting papa. Dat experiment heeft ze wel nog niet herhaald. Langs de zetel stappen gaat al heel snel. Wanneer ze uit bed komt, zeggen we altijd dada tutje, en dat kan Jorunn ook al zeggen. Wanneer ze iets doet wat niet mag steekt ze haar ‘pas op’ vingertje in de lucht, en wanneer ze ergens overgegeven heeft komt ze het ‘zeggen’. En ze kan een heel boos gezicht trekken als ze haar zin niet krijgt. Ook blijkt vaak dat ze begrijpt wat wij zeggen, of het nu tegen haar is of tegen elkaar. We gaan moeten beginnen oppassen met wat we zeggen, hihi